Bokmelding, Kaninbyen av Arild Rein
Kaninbyen av Arild Rein er den tredje boka i Stavanger trilogien. Boka vart utgjeven i 2004. Ho handla om ein avgått politimann som heiter Jonny Roxmann. Jonny har nettopp levert inn politi utstyret sitt og har ingen jobb lenger. Han bur i ein kolonihage han har arva etter far sin. Han har eit enormt raseri innestengt i seg, eit såkalla intelligent raseri ovanfor samfunnet og byen Stavanger. Seinare i boka møter Jonny ei Thailandsk jente “Kim” som han får eit forhold til. Boka sluttar med at Jonny finn ut at Kim driv med menneskesmugling, og han reiser på ferie til Tunisia for å koma seg vekk for ei stund.
Fyrsteinntrykket av boka var at ho var spennande. Det verka som ei heilt ordinær bok, kor forfattaren vil få fram eit miljø i Stavanger som ikkje har vorte lagt merke til av folk flest. Etter kvart som eg las, forsvann den raude tråden i boka, og den bygde ikkje opp mot noko spennande. Dette er eit kriterie eg ser på som viktig. Det var ikkje noko spennande å gleda seg til når eg las boka. Fleire gonger hadde eg lyst til å leggja boka ifrå meg.
Boka er skrivet frå Jonny Roxmann sin ståstad. Dette meistrar forfattaren, han skildrar ulike omgjevnader i Stavanger godt, men som eg sa, det vart litt mykje skildring av uvesentlege ting. Eg følte også at han snakka seg litt vekk ifrå hovudhandlinga. Dette var til tider litt irriterande og det vart slitsamt å lesa boka.
Eg tykjar språket Arild Rein bruker er noko tungt og barnsleg. Han brukar utruleg mykje banning. Dette er nok for å få fram frustrasjon og sinne, men det verkar som han prøver å pressa inn eit banneord i kvar einaste setning, noko som gjer setningane tunge og barnslege.
Det verkar som om forfattaren prøvde å skildra eit gløymt miljø, eller ei gløymt side av Stavanger. Dette er greitt nok, men eg følte ikkje at han kom til nokon konklusjon eller noko poeng. Han reiser på ferie vekk frå Stavanger fordi han er lei av arrogante folk og andre folk som han irriterer seg ovanfor. Det var heller ingen konklusjon eller løysning i boka, noko som gjorde at det vart ein merkeleg slutt på boka. Eg følte at eg las ei bok utan mål og meining.
Boka var ikkje kjekk å lesa, og eg følte at eg las utan å koma fram til ein god slutt og det var ikkje noko resultat. Forfattaren hadde ein tendens til å snakka seg vekk ifrå handlinga, og setningane han brukte var fulle med banneord noko som gjorde språket litt tungt og barnsleg.
Kjelder:
Rein, Arild. 2004. Kaninbyen, det norske samlaget. 175 sider. Oslo
